Het lyrisch-symbolisch realisme
van Hilde van Eijk
Hilde's werk is nog het meest verwant aan het symbolisch of fantastisch realisme, maar is eigenzinnig en authentiek te noemen. In Hilde` s werk zijn b.v. de contouren zacht, maar er zijn ook andere verschillen, zoals de onderwerpskeuze.
De schilderijen zijn verstild, ruimtelijk en dromerig. Ze lijken vanuit een andere dimensie geschilderd: sereen en rustgevend.
Bij Hilde van Eijk geen heftige prikkels die snel vervelen. Daarentegen gaat de diepe achterliggende symboliek hoe langer hoe meer spreken als je deze op je laat inwerken.
Twee of meer schilderijen in één, of luikjes die open en dicht gaan, getuigen van een tweede werkelijkheid of versterken de zeggingskracht.
Menselijke emoties, innerlijke conflicten en stemmingen zijn in symbooltaal teruggebracht tot kernachtige beelden. De (universele) symbolen zijn tot een persoonlijke beeldtaal geworden, waarin een ieder zijn eigen verhaal zal weten te vinden.
Vaak speelt Hilde met de begrippen licht en donker, vrijheidsdrang, menselijke facades, innerlijke en uiterlijke werelden en transformaties binnen jezelf.
Een van de universele symbolen is bijvoorbeeld de zon. In de Egyptische mythologie speelde de zon, die door de scarabee omhoog werd gedragen, een belangrijke rol. Hilde gebruikt de zon als metafoor van zelfrealisatie, innerlijke kracht, blijheid en zelfvertrouwen (de zon in jezelf ). De zon is vooral de inspiratiebron bij de door Egyptische kunst geïnspireerde schilderijen in de serie " De Zonnecyclus".
Bij deze serie heeft Hilde de beeldvorming, die mensen ten opzichte van elkaar hebben, tot uitdrukking willen brengen. Het beeld wordt tot mens als men niet meer aan eigen of andermans ideaal hoeft te voldoen. Bij de symboliek wordt in de schilderijen, waar dit ( nog ) niet het geval is, het egyptische laatste oordeel afgebeeld, waarbij wordt afgewogen of men in de hemel of in de hel terecht komt. In dit geval echter bedoelt de kunstenares het oordeel in psychologische zin, n.l het elkaar of jezelf veroordelen.
Menselijke façades, kwetsbaarheid en onmacht om uit het eigen wereldje te komen is het hoofdthema bij de gedichtenbundel “Cocooning”. Maar ook, in andere gevallen, het je bewust terugtrekken als je behoefte hebt aan rust.
De bundel “Seizoenen” is geïnspireerd op de voortdurende cyclus lente-zomer-herfst-winter, die in een mensenleven plaatsvindt, of het nu gaat om stemmingen, perioden, of het leven zelf, van geboorte tot dood. Een poort geeft toegang tot een andere fase of zienswijze. Als een rode draad loopt door het boekje het symbool van het water ( levensstroom) in de diverse verschijningsvormen. In het begin van het boekje is het water nog sneeuw (de levensstroom moet nog op gang komen). Bij het werkje "Waterstroompje" komt de stroom op gang, om aan het eind van de cyclus op te drogen. Ook stenen en klimop zijn terugkerende elementen.
Hilde van Eijk is steeds aan het zoeken naar de essentie van het leven, dat wat losstaat van de tijdsgeest, het tijdloze achter de vergankelijkheid. Daarom vindt ze oeroude symboliek, die nog steeds actueel is, zo fascinerend. Ook houdt ze van oude dingen. Deze hebben ziel en door de inwerking van de elementen worden ze alleen maar mooier. Daarom spelen in vele werken begrippen als vergankelijkheid en tijdloosheid een rol: dat wat in essentie overblijft, nadat de elementen eeuwenlang hun werk hebben gedaan, b.v. in oude Egyptische muurschilderingen. Dit is bij o.a. de serie " De Elementen" de inspiratiebron geweest.
De schilderijen gaan vaak vergezeld van gedichten.
In deze website zijn de gedichten verkort weergegeven; ook worden slechts een gedeelte van de schilderijen uit de boekjes getoond